ایست! بازرسی

این بار؛

بی پروا،

تو را به آغوش می کشم.

و عطر نفس هایت را،

به پریشانی گیسوانم، می بافم .

دیگر،

نه این عریانی خاموش را

شرمی است!

و نه سرانگشتان گستاخ تو را 

وقتی بر بی تابی پیکرم،

نام عجیبت را حک می کند!

این بار،

اعجاز بوسه هایت را؛

مومن می شوم.

و دریای چشم هایت را،

می نوشم؛

یک نفس!

این بار،

گم می شوم؛

در پیچ و تاب اندام اهورایی ات

و

این نجابت زمین گیر را

به اسطوره بی مانند شجاعتت می بازم؛

این بار ...

پ.ن: برای دوست مردادی ام که سالروز تولدش فراموش نشدنی است !