پیامبر شب های دلتنگی ام باش .

که من

بی اعجاز

تو را مومنم !

چقدر  

نگاهت را به شاخه های این روياي كال پیوند می توان زد !؟

دیگر از دست این ریشه های عمیق هم ،

کاری ساخته نبود .

نگاهت خشکید !!!

 پی نوشت :

۱. آرشيو نظرات اين پست ، فعال نيست . بيشتر مايلم ، نامه چهل و هفتم را نقد كنيد .

۲. به نقل از يك دوست :

لیلا دوباره قسمت ابن السلام شد                         عشق بزرگم آه چه آسان حرام شد

می ترسم ؛

از آن روز که ، 

تلاطم آغوشت ،

گهوارۀ زادۀ هم خوابگی رویاهایم باشد !

این بار ،

که ببینمت ؛

فرزندت را در آغوش خواهم گرفت .

چه تفاوت دارد !؟

خون نجیب تو ، در آغوشم جریان می یابد !!!

پی نوشت :

برای حذف کردن نامه چهل و ششم دلیل داشتم ؛ برای دوباره نگاشتنش  نیز !

چشم هایت ،

زبور هزاران ساله را می ماند .

و دست هایت !؟

آرامش ملموس خاکوارۀ عریان من است ؛

این نجابت محبوس .

وصیّت کرده ام ؛

پس از مرگم ،

مرا به بهشت جاوید دست های تو بسپارند .

یادم آمد .

داشتیم زندگی بازی می کردیم .

تو ،

چشم گذاشتی .

من ،

فراموش شدم !

بیا ؛

آرزوهایمان را با هم قسمت کنیم .

عادلانه !

محال ها برای من  !!!

من هنوز

باردار حسرت شب های با تو بودنم .

نمی دانم ،

چرا این جنین چندساله  ،

خیال زاده شدن ندارد !!؟؟

نقطه ، سرخط !

تکرار می شوی ؛  

در هر جزر و مدّ چشم هایم .

به راستی ،

تو ،

تنها داستان تکراری تاریخ خیالم خواهی شد !!!

به پایان نزدیک می شوم .

بگذار ؛

بوسه های پنهانت را ،

پنهان از چشم خدا ، 

 به بهشت ببرم !